Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Powrót z wygnania

Sytuacja w Europie przed powrotem Napoleona

Napoleon I Bonaparte

Napoleon I Bonaparte

Po abdykacji Napoleona w 1814 r. władcy największych potęg Europy spodziewali się upragnionego od dawna pokoju. Jednak już następnego dnia po upadku Paryża okazało się, że na przeszkodzie stoją różne koncepcje urządzenia porządku na kontynencie. I choć wszyscy zgadzali się z zasadą legitymizmu, która pozwalała na powrót do władzy wygnanych przez Napoleona dynastii, koncepcje dotyczące układu sił były różne w różnych stolicach. Car Aleksander I chciał być mężem opatrznościowym całej Europy, co miało w efekcie doprowadzić do hegemonii Rosji. Oczywiście taka postawa cara nie spodobała się w pozostałych liczących się stolicach (Londyn, Wiedeń, Berlin) i doprowadziła do ukrytej walki dyplomatycznej, w której każdy dążył do własnych celów.

29 września 1814 r. rozpoczęły się obrady Kongresu Wiedeńskiego. Już na samym początku obrad zarysowała się wyraźna linia podziału: szef pruskiej dyplomacji poparł cara Aleksandra, natomiast Metternich (Austria) i Castlereagh (Anglia) zostali poparci przez Talleyranda (Francja). Celem rozmów było stworzenie nowego podziału Europy, który zadowoliłby wszystkie strony. Ustalając nowe granice nikt nie przejmował się względami kulturowymi, etnicznymi czy językowymi. Sytuacja stała się szczególnie napięta, gdy Prusy zażądały zgody na aneksję Saksonii. Kilka dni później, 3 stycznia 1815 r., zawiązano sojusz Francji, Anglii i Austrii, który miał się przeciwstawić zapędom Rosji i Prus. Wydawało się, że nowy konflikt wybuchnie lada dzień. Wtedy do obradujących dotarła wieść, że Napoleon uciekł z Elby. Znów powróciła dawna jednomyślność. Europa rozpoczęła przygotowania do nowej wojny z cesarzem Francuzów.

Powrotowi Napoleona do kraju sprzyjała sytuacja wewnętrzna Francji. Wprowadzona przez Ludwika XVIII konstytucja pozostała jedynie na papierze. Było wyraźnie widać, że król dąży do przywrócenia arystokracji jej dawnej roli kosztem burżuazji. Narastało niezadowolenie chłopstwa i starych żołnierzy Napoleona spowodowane wzrostem znaczenia szlachty. Napływ konkurencyjnych towarów angielskich, które zalały francuski rynek, doprowadził do bankructwa wielu Francuzów. Coraz częściej lud wspominał wygnanego cesarza. Napoleon dowiedział się o tym na początku 1815 r. Ponieważ Ludwik XVIII nie wypłacił mu obiecanych 2 milionów franków, a cesarz Franciszek I pozbawił go żony i syna, Napoleon nie czuł się dłużej związany żadnymi zobowiązaniami. Ruszyły tajne przygotowania mające na celu przerzucenie na kontynent cesarza i jego maleńkiej armii (batalion grenadierów gwardii i szwadron lansjerów).

Triumfalny marsz do Paryża

26 lutego 1815 r. flota Napoleona wyszła w morze, a do Francji dotarła 1 marca po południu w pobliżu przylądka Antibes w zatoce Jouan. W Grasse cesarz wydał odezwę do wojska i narodu francuskiego, po czym udał się z gwardzistami na północ. Po kilku dniach jego niewielki oddział znalazł się pod Grenoble. Naprzeciw wyszedł garnizon miasta, który wysadził most i zablokował dalszą drogę. Napoleon poszedł sam w kierunku ustawionego w szyku bojowym 5 pułku piechoty i przemówił do żołnierzy:

Żołnierze piątego pułku, czy mnie poznajecie. To ja, wasz cesarz. Jeśli chcecie strzelać do swego cesarza, to strzelajcie!

Michel Ney

Michel Ney

W tej chwili żołnierze rzucili się w kierunku Napoleona. Całowali go w ręce i płaszcz. Dalej cesarz udał się do Grenoble, po drodze przyłączył się do niego kolejny pułk piechoty. 7 marca miasto zostało opanowane bez jednego wystrzału. 9 marca Napoleon ruszył dalej w kierunku Lyonu, gdzie zamierzał zdobyć magazyny broni i dozbroić żołnierzy. Tutaj także wojsko przyłączyło się do cesarza, jego armia liczyła już 15 000 ludzi. Zaraz po tym udał się wprost na północ, w kierunku wojsk marszałka Neya, który został wysłany przez Ludwika XVIII w celu pozbycia się Napoleona.

Ney czekał na cesarza od 12 marca. Początkowo był zdecydowany stoczyć z nim walkę, ale znając nastroje w wojsku, postanowił 14 marca przejść na stronę Napoleona. Droga do Paryża stała otworem. W nocy z 19 na 20 marca Ludwik XVIII wraz z rodziną opuścił stolicę i schronił się w Belgii pod opieką armii angielskiej. Wieczorem 20 marca Napoleon dotarł do Paryża i został wniesiony przez wiwatujący tłum do pałacu Tuileries.

Cesarz bezzwłocznie przystąpił do tworzenia silnej armii i zajął się uspokojeniem nastrojów w kraju, by mieć na czas wojny zabezpieczone tyły. Zdawał on sobie sprawę, że wcześniej lub później nastąpi atak armii wrogiej koalicji. Przewaga ilościowa i jakościowa była po stronie przeciwników, należało zatem uprzedzić wroga i zaatakować jego korpusy zanim osiągną one pełną gotowość.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek