Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Armia francuska

Wytężona praca nad rekonstrukcją armii sprawiła, że pod koniec maja 1815 r. armia francuska liczyła 559 000 żołnierzy, jednak tylko 250 000 było gotowych do działania, reszta znajdowała się w trakcie szkolenia i wyposażania w sprzęt wojenny w ośrodkach mobilizacyjnych na terenie całej Francji

Louis Nicolas Davout

Louis Nicolas Davout

Armia była podzielona na siedem korpusów piechoty i cztery korpusy kawalerii. Część sił została przeznaczona do osłony granic. Były to trzy korpusy obserwacyjne (oznaczone numerami I, II i III), korpusy piechoty (V i VII) oraz korpus Lamarque'a. Pozostałe zdolne do działania siły cesarz zamierzał zabrać ze sobą do Belgii (I, II, III, IV i IV korpus piechoty oraz I, II, III, IV korpus kawalerii). Korpusy te zostały skoncentrowane nad granicą francusko-belgijską pod koniec maja. Liczyły one 96 701 żołnierzy i 254 działa.

W każdym korpusie piechoty powinny znajdować się trzy lub cztery dywizje piechoty, dywizja lekkiej jazdy i artyleria. Takim składem dysponował I korpus d'Erlona, II korpus Reille'a, III korpus Vandamme'a i IV korpus Gérarda. VI korpus pod wodzą gen. Lobau był słabszy, składał się jedynie z trzech dywizji piechoty i nie posiadał własnej kawalerii. Każda z dywizji była podzielona na 2 brygady, które z kolei dzieliły się na 2−4 bataliony. W skład dywizji lekkiej jazdy wchodziły pułki huzarów, strzelców konnych i lansjerów. Jazda zajmowała się osłoną przemarszów, rozpoznaniem i stanowiła odwód. Każda dywizja lekkiej jazdy posiadała jedną baterię artylerii konnej.

Cztery korpusy kawalerii stanowiły rezerwę armii. Całością rezerwowej jazdy dowodził marszałek Grouchy. I korpus kawalerii składał się z dwóch dywizji lekkiej jazdy pod dowództwem gen. Pajola. Pozostałe korpusy składały się z ciężkiej jazdy. II korpus gen. Exelmansa składał się z dwóch dywizji dragonów i dwóch baterii artylerii konnej. III korpus dowodzony przez gen. Kellermanna składał się z kirasjerów, dragonów i karabinierów. IV korpusem złożonym wyłącznie z kirasjerów dowodził Milhaud. Ogólnie można powiedzieć, że była to jazda dysponująca dużą siłą ognia, ruchliwością i dobrymi żołnierzami, którzy odpowiednio użyci, mogli rozstrzygnąć losy całej bitwy.

Oprócz powyższych sił cesarz dysponował elitarną gwardią cesarską. W 1815 r. liczyła ona 19 428 bagnetów i szabel oraz 96 dział. Gwardią dowodził gen. hr. Drouot. Składała się ona z czterech pułków grenadierów, czterech strzelców, dwóch tyralierów, dwóch woltyżerów; jazda gwardii złożona była z lansjerów, strzelców konnych, grenadierów konnych i żandarmów wyborczych. Byli to najlepsi żołnierze w całej Francji, a być może nawet w Europie.

Nicolas Jean de Dieu Soult

Nicolas Jean de Dieu Soult

Sporo problemów było ze zorganizowaniem sztabu. We wcześniejszych kampaniach szefem sztabu był marszałek Berthier, który doprowadził pracę sztabu do perfekcji (przez wielu historyków jest on uważany za najzdolniejszego sztabowca wszechczasów). Jednak Berthier zmarł wkrótce po powrocie Napoleona w niewyjaśnionych do końca okolicznościach. W tej sytuacji cesarz musiał organizować sztab od nowa, jego szefem został marszałek Nicolas Soult, co okazało się niezbyt trafnym wyborem.

Napoleon mógł także liczyć na wypróbowanych dowódców dywizji i brygad. Także dowódcy korpusów mieli spore doświadczenie w dowodzeniu wielkimi jednostkami. Z elity dowódczej tylko Ney i Grouchy nie byli najlepszymi uczniami cesarza. Poważnym błędem było pozostawienie w Paryżu na stanowisku ministra wojny najzdolniejszego ze swych marszałków, Davouta.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek