Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Upadek Imperium

Mongolskie zagrożenie

Sprawcą całego zamieszania był potomek Czyngis-chana Tamerlan (Timur Lenk), który pod koniec XIV w. utworzył w Azji ogromne imperium rozciągające się od granic Chin i Zatoki Bengalskiej po wschodnie rubieże państwa Osmanów. Na początku XV w. Tamerlan zwrócił uwagę na państwo Bajezida. Zażądał od niego m.in. zwrócenia Cesarstwu Bizantyjskiemu wszystkich zagrabionych ziem, podziału Anatolii na pierwotne emiraty oraz przysłania synów Bajezida na służbę w namiocie chana. Bajezid odrzucił ultimatum, gdyż jego przyjęcie oznaczałoby poddanie się władzy Tamerlana, a na to sułtan potężnego państwa nie chciał i nie mógł się zgodzić.

Bajezid w mongolskiej niewoli

Bajezid w mongolskiej niewoli

Konflikt rozstrzygnęła stoczona 28 lipca 1402 r. zacięta bitwa pod Ankarą. Armia Imperium Osmańskiego została w niej rozgromiona, sułtan wraz z jednym synem dostał się do niewoli, a drugi syn Bajezida zaginął. Tamerlan przywrócił stary porządek, powołując do życia istniejące dawniej emiraty. Jego wojska bezlitośnie splądrowały ogromne obszary Anatolii, paliły wsie i miasta, brały rzesze ludzi do niewoli. Nie oparły się nawet największe tureckie metropolie takie jak dawna stolica Osmanów − Brusa. W 1405 r. Tamerlan opuścił Anatolię i powrócił do stolicy swego imperium, by zaplanować wyprawę na Chiny. Zmarł w trakcie przygotowań, a jego imperium wkrótce się rozpadło.

Restauracja państwa Osmanów

Nowy porządek panujący w Azji Mniejszej nie oznaczał całkowitej zagłady Osmanów. Jeden z synów Bajezida, Sulejman, otrzymał we władanie część europejskich ziem należących do swego ojca, inni trzej synowie dostali od Tamerlana emiraty w Anatolii. Po śmierci mongolskiego wodza rozpoczęła się bratobójcza walka o władzę. Władający Rumelią Sulejman układami i kosztem części swoich ziem kupił neutralność Bizancjum, Wenecji, Serbii i joannitów z Rodos, ale mimo to w 1411 r. przegrał walkę ze swym bratem Musą. Kiedy po tym zwycięstwie Musa ogłosił się przywódcą wojowników walczących o wiarę i rozpoczął na Bałkanach walkę z niewiernymi, przywódcy chrześcijańscy poparli kolejnego z synów Bajezida, Mehmeda. W 1413 r. Mehmed pokonał wojska Musy, kończąc trwający ponad 10 lat okres bezkrólewia.

Mehmed I ogłosił się sułtanem, ale jego sytuacja była bardzo trudna. Spora część ziem dawnego imperium przeszła w ręce jego rywali, uniezależniły się kraje bałkańskie, cesarz Bizancjum przestał płacić roczny trybut. Sytuacja wewnętrzna też była zła: Mehmed musiał tłumić powstanie pretendenta do tronu rzekomo ocalałego pod Ankarą, a następnie uporać się z kolejnym buntem, który wybuchł w Rumelii. Sułtan całą swoją energię skierował na konsolidację odrodzonego państwa i umocnienie sytuacji wewnętrznej.

Zmarnowana szansa

Ponad dziesięcioletni okres bezkrólewia w państwie Osmanów był doskonałym momentem do przeprowadzenia próby wyzwolenia Bałkanów. Niestety ani Bizancjum, ani inne państwa nie potrafiły się porozumieć i zorganizować wspólnej akcji. Stało się tak też dlatego, że całkowite wyparcie Turków do Azji Mniejszej było w tym czasie praktycznie nierealne. Na Bałkanach po prostu osiedliło się zbyt dużo tureckich kolonistów. Ale chrześcijańscy władcy, tradycyjnie bardziej zajęci walką między sobą, nie podjęli nawet próby powstrzymania ponownego wzrostu potęgi Imperium Osmańskiego.

Korzyści osiągnięte przez ludy Bałkanów w czasie bezkrólewia i za rządów Mehmeda I okazały się stosunkowo nietrwałe. Cesarz Manuel II powstrzymał upadek ekonomiczny Bizancjum, zdołał odzyskać część terytoriów i zreorganizować prowincje cesarstwa. Niestety walki o tron w państwie Osmanów i pokojowa polityka sułtana Mehmeda wytworzyły wśród Greków zgubną iluzję, że zagrożenie ze strony Turków minęło bezpowrotnie. Wenecjanie wzmocnili swoją pozycję na morzu i wybrzeżach, od Węgrów kupili kilka wysp, a gdy wenecki admirał rozbił flotę turecką, także uznali, że zagrożenie tureckie odeszło do historii. Podobnego zresztą zdania był książę Serbii Stefan Lazarowicz. Natomiast walki wewnętrzne w pozostałych bałkańskich państwach uniemożliwiały zaangażowanie się w sprawy międzynarodowe. Również król Węgier coraz mocniej angażujący się w sprawy Europy Środkowej, na ten front skierował większość swoich sił i środków.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek