Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Odbudowa potęgi Osmanów

W 1421 r. w wieku zaledwie siedemnastu lat władzę po zmarłym Mehmedzie objął jego syn Murad II (1421−1451). Pierwsze 10 lat rządów upłynęło mu na walce z wewnętrzną opozycją, długim (choć na razie nieskutecznym) oblężeniu Konstantynopola, wyprawach na bizantyjskie i weneckie posiadłości na Peloponezie oraz walkach w Anatolii i na Bałkanach. W wyniku tych działań cesarz został ponownie zmuszony do płacenia trybutu i wydania miast odzyskanych w okresie bezkrólewia. Wenecjanie utracili Tesaloniki będące ich główną bazą handlu lewantyńskiego. Miasto zostało złupione, ale sułtan zakazał niszczenia budynków, gdyż zamierzał przywrócić mu dawną świetność. Zmuszał nawet do powrotu zbiegłych mieszkańców, a ważniejszym rodom zwrócił ich posesje. W celu ugruntowania swojej władzy sprowadził do miasta około 1000 tureckich rodzin.

Murad II - twórca ponownej potęgi Osmanów

Murad II − twórca ponownej potęgi Osmanów

Opanowanie Macedonii było tylko pierwszym krokiem do odbudowy potęgi Osmanów. W 1426 r. Turcy wtargnęli do Bośni i zdobyli ją niemal bez oporu. Bośniacy prześladowani przez Węgrów na tle religijnym woleli tolerancyjne rządy sułtana i niejednokrotnie otwierali przed nim bramy miast i zamków! Następnym celem sułtana była Albania, która została szybko opanowana, a albańskie wsie zostały rozdzielone między zasłużonych sipahiów. W 1428 r. poprowadzony z terenów Albanii i Bułgarii atak spustoszył południową część Serbii. Odwetowa wyprawa księcia Serbii Jerzego Brankowicza wsparta oddziałami węgierskimi oraz polskimi została odparta pod Gołubcem, gdzie m.in. zginął sławny polski rycerz Zawisza Czarny. Serbia po raz kolejny utraciła pełną niezależność, książę Brankowicz musiał płacić sułtanowi daninę, wesprzeć jego armię oddziałem jazdy oraz wydać szesnastoletnią córkę za żonę sułtana. Ponad to opanowanie przez Turków Gołubca poważnie zagroziło Węgrom, ponieważ w mieście armie osmańskie mogły łatwo przeprawiać się przez Dunaj i nękać południowe pogranicze Węgier.

Rozejm nie trwał długo. Sułtan uznał, że po śmierci króla Węgier, z którym podpisał zawieszenie broni, pakt przestał obowiązywać i w 1438 roku wojska tureckie ponownie wtargnęły do Serbii. Walki ciągnęły się przez trzy lata, ale w końcu Serbowie musieli skapitulować. Książę Brankowicz i jeden z jego synów uciekli na Węgry, dwaj inni synowie Brankowicza dostali się do niewoli i zostali oślepieni. Serbia przestała istnieć i została włączona do Imperium Osmańskiego.

Tymczasem Węgrom doszło kolejne niebezpieczeństwo. Osmanowie zmusili węgierskiego lennika, hospodara Włada Drakulę do współpracy i kiedy w 1438 r. tureckie wojska wtargnęły do węgierskiego Siedmiogrodu, towarzyszyły im oddziały Drakuli. Bezpośrednie ataki tureckich akyndżych na ziemie węgierskie powtarzały się także w następnych latach.

Odbudowa Imperium Osmańskiego

Odbudowa Imperium Osmańskiego

Po upadku Serbii i shołdowaniu Bośni dostępu do serca Węgier bronił już tylko potężnie ufortyfikowany Belgrad. W kwietniu 1440 r. Turcy rozpoczęli szturm miasta, ale został on krwawo odparty i sułtan dał rozkaz odwrotu. Podczas tej wyprawy Osmanowie „zahaczyli” o leżącą nad Adriatykiem Raguzę i zmusili miasto do uznania zwierzchności sułtana.

Błyskotliwy sukces Turków na Bałkanach był również poważnym zagrożeniem dla istnienia Bizancjum, które składało się już tylko z najbliższych okolic Konstantynopola i części Peloponezu. Zdesperowany cesarz, mimo fatalnych doświadczeń z przeszłości, chciał po raz kolejny zawrzeć unię kościołów z papieżem, licząc, że w zamian otrzyma pomoc od całego chrześcijańskiego Zachodu. Kwestia unii została omówiona w zwołanym przez papieża soborze. Po bardzo długich rokowaniach 6 lipca 1439 r. unia stała się faktem, kończąc trwający ponad cztery wieki rozłam świata chrześcijańskiego. Jednak sojusz nie spełnił pokładanych w nim przez cesarza nadziei. Duża część bizantyjskiego społeczeństwa i duchowieństwa nigdy nie zaakceptowała tej decyzji, w państwach prawosławnych unię uznano za zdradę jedynej słusznej wiary, a obiecana pomoc papieża nigdy do Bizancjum nie dotarła.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek