Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Przygotowania do obrony

Największym atutem amerykańskich planistów była dokładna znajomość planów przeciwnika. Dzięki złamaniu japońskiego kodu morskiego kierowana przez kmdr. por. Josepha J. Rocheforta Jednostka Wywiadu Bojowego (Combat Intelligence Unit) odczytywała około 90% sygnałów radiowych Połączonej Floty. Analiza tych sygnałów oraz dane wywiadu pozwoliły Amerykanom ustalić, że pod koniec maja ma ruszyć ofensywa japońska przeciwko obiektowi oznaczonemu kryptonimem „AF” − prawdopodobnie Midway. Aby potwierdzić te przypuszczenia, otwartym tekstem nadano fałszywą informację, że na Midway zepsuła się instalacja odsalania wody morskiej. Dwa dni później przechwycono japońską wiadomość o braku wody pitnej na „AF”.

Plan atolu Midway

Plan atolu Midway

Po poznaniu japońskich planów w sztabie adm. Nimitza rozgorzała dyskusja na temat ewentualnej obrony Aleutów. Ostatecznie zdecydowano się wysłać w ten rejon zespół kontradm. Roberta A. Theobalda złożony z pięciu krążowników, czternastu niszczycieli i sześciu okrętów podwodnych, natomiast wszystkie pozostałe jednostki postanowiono skierować do obrony Midway. Na początku maja rozpoczęto na atolu zakrojone na szeroką skalę przygotowania do odparcia ataku. Zaminowano brzegi wysp i otaczające je wody, wszystkie wolne skrawki Sand i Eastern Islands naszpikowano artylerią przeciwlotniczą i przeciwokrętową, zmobilizowano wszystkich zdolnych do walki ludzi oraz przywrócono do służby wycofany wcześniej sprzęt. 25 maja na atol przypłynęły dwie kompanie piechoty morskiej, a dzień później dotarło tam 7 myśliwców Grumman F4F-3 Wildcat, dodatkowe działa przeciwlotnicze i 7 lekkich czołgów. Liczba łodzi patrolowych Consolited PBY-5 i PBY-5A Catalina wzrosła do trzydziestu. 3 czerwca ze składu 7 Armii przeniesiono na Midway 17 samolotów Boeing B-17E Flying Fortress i 4 Martin B-26B Marauder. Łącznie do 4 czerwca 1942 r. siły obrony atolu liczyły 141 oficerów, 2886 podoficerów, szeregowych i członków personelu technicznego oraz 119 samolotów.

Mimo tych przygotowań los atolu zależał głównie od skuteczności działań Floty Pacyfiku, a jej skład nie wróżył powodzenia. Sztabowcy adm. Nimitza spodziewali się, że pod Midway może dojść do konfrontacji następujących sił:

  • dwa do czterech japońskich pancerników przy braku okrętów tej klasy po stronie Amerykanów;
  • cztery lub pięć japońskich lotniskowców przeciw trzem amerykańskim;
  • dziewięć ciężkich krążowników japońskich przeciw siedmiu amerykańskim;
  • cztery lub pięć lekkich krążowników japońskich przeciw jednemu amerykańskiemu;
  • od szesnastu do dwudziestu czterech niszczycieli japońskich przeciw czternastu amerykańskim;
  • dwadzieścia pięć japońskich okrętów podwodnych przeciw dziewiętnastu amerykańskim.

Nie uwzględniono tutaj okrętów z zespołu adm. Yamamoto, ponieważ uznano, że nie wezmą one udziału w pierwszej fazie bitwy, ale i tak zdecydowana przewaga była po stronie Japończyków. Dążenie w takich warunkach do czołowego starcia nie wchodziło w grę, dlatego też Amerykanie zdecydowali się na plan obronno-zaczepny, w którym szybkie zespoły lotniskowców miały wykonać zaskakujące uderzenie na okręty adm. Nagumy, a następnie wycofać się poza zasięg działania japońskiej floty. W sztabie adm. Nimitza przeprowadzono grę wojenną, która wykazała, że najbardziej dogodna pozycja dla Floty Pacyfiku znajduje się około 300 mil na północny wschód od Midway. Zaletami umieszczenia tam okrętów amerykańskich były m.in. możliwość uderzenia na lotniskowce lub zespół inwazyjny, utrudnienie japońskiemu lotnictwu patrolowemu wykrycie amerykańskich okrętów, a w razie przegranej bitwy − możliwość odwrotu na wschód. Jedynym mankamentem wybranej pozycji było pozostawanie Floty Pacyfiku poza zasięgiem lotnictwa bazowego z Hawajów, ale z drugiej strony amerykańskie okręty znajdowały się również poza zasięgiem lotnictwa japońskiego.

Remont Yorktowna po bitwie na M. Koralowym

Remont Yorktowna po bitwie na M. Koralowym

Amerykanie mieli spore problemy ze sformowaniem zespołów uderzeniowych lotniskowców. Saratoga tkwił w stoczni remontowej w San Diego i nie było najmniejszych szans, by dotarł do Pearl Harbor wcześniej niż na początku czerwca. Lexington zatonął na Morzu Koralowym, a ciężko uszkodzony Yorktown dotarł do bazy na Hawajach dopiero 27 maja. Na remont lotniskowca potrzebnych było 90 dni, ale dzięki ogromnemu wysiłkowi ekip remontowych, które pracowały dwie doby bez przerwy, dokonano tylko niezbędnych napraw i tak połatanego wysłano w morze. Lepiej wyglądała sytuacja z lotniskowcami Hornet i Enterprise, które po odwołaniu z bitwy na Morzu Koralowym były w pełnej gotowości bojowej, ale i tu nie obyło się bez kłopotów. Dowódca 16 zespołu lotniskowców wiceadm. William Halsey trafił do szpitala, a na jego miejsce powołano kontradm. Raymonda A. Spruance'a − dowódcę krążowników z osłony tego zespołu, który nie znał się na kierowaniu lotniskowcami, ale miał do dyspozycji doświadczony sztab Halseya.

Siły zebrane przez Amerykanów do odparcia inwazji na Midway i Aleuty zostały podzielone na kilka grup, szczegóły znajdują się na osobnej podstronie (ordre de bataille). Dowództwo taktyczne nad zespołami lotniskowców przypadło według starszeństwa adm. Fletcherowi, natomiast kontrolę nad całością sił sprawował adm. Nimitz.

Sztabowcy adm. Nimitza uważali, że decydującą rolę odegra lotnictwo pokładowe, dlatego pierwszoplanowym zadaniem miało być możliwie szybkie wykrycie i zniszczenie okrętów wiceadm. Nagumy, ale działania bojowe Amerykanie mieli prowadzić przede wszystkim w taki sposób, by zminimalizować ryzyko utraty własnych lotniskowców. Adm. Nimitz wydał instrukcję, w której nakazywał przestrzegać zasadę skalkulowanego ryzyka i pozwalał narażać własne zespoły jedynie wtedy, gdy istniała szansa zadania Japończykom znacznie większych strat.

Opracowany przez Amerykanów plan obrony wykorzystywał wszystkie atuty, jakie były w ich posiadaniu. Korzystając ze znajomości położenia i zamiarów przeciwnika, Amerykanie zdecydowali się uderzyć w najczulszy punkt tj. zaatakować japońskie lotniskowce, bowiem tylko zniszczenie głównych okrętów wiceadm. Nagumy dawało szansę na wyjście z opresji obronną ręką. Atak miał zostać przeprowadzony w najmniej korzystnym dla Japończyków momencie, by już pierwsze uderzenie okazało się decydujące. Historycy oceniają plan obrony Midway bardzo pozytywnie, kontrowersje wzbudza jedynie odesłane części sił do obrony Aleutów, ale biorąc pod uwagę założenie, że losy bitwy przesądzi lotnictwo pokładowe, można uznać przyjęte rozwiązanie za uzasadnione.

Globalne zestawienie sił zebranych do operacji przeciwko Midway wskazywało wyraźną przewagę Japonii w okrętach wszystkich typów. Japończycy dysponowali (bez sił głównych adm. Yamamoto i zespołów działających w rejonie Aleutów) czterema lotniskowcami, jednym lekkim lotniskowcem, czterema okrętami liniowymi, dziesięcioma ciężkimi i trzema lekkimi krążownikami, trzydziestoma dwoma niszczycielami oraz dziesięcioma okrętami podwodnymi. Amerykanie zebrali jedynie trzy lotniskowce, siedem ciężkich i dwa lekkie krążowniki, siedemnaście niszczycieli oraz dziewiętnaście okrętów podwodnych. Dużo lepiej dla Amerykanów wypadał stosunek sił w lotnictwie: na pięciu japońskich lotniskowcach były 283 samoloty (przy czym zgrupowanie wiceadm. Nagumy dysponowało jedynie 260 maszynami), natomiast na trzech amerykańskich okrętach stacjonowały 232 maszyny, lecz do tej liczby należy oczywiście dodać 119 samolotów z „niezatapialnego lotniskowca”, czyli atolu Midway.

Głównymi atutami przemawiającymi na korzyść Amerykanów były dokładna znajomość zamierzeń przeciwnika, posiadanie radarów na okrętach i w bazie Midway, krótkie linie komunikacyjne oraz słabe rozeznanie w rodzaju i położeniu amerykańskich okrętów w sztabach adm. Yamamoto i wiceadm. Nagumo. Na korzyść Japończyków przemawiały m.in. przewaga liczebna w okrętach i samolotach torpedowych, lepsze wyszkolenie pilotów i marynarzy oraz bardzo wysokie, podniesione wieloma wcześniejszymi zwycięstwami morale. Obie strony liczyły na zwycięstwo, a sukces miał przypaść temu, kto popełni mniej błędów i będzie miał więcej szczęścia.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek