Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Cele japońskiej operacji

Atol Midway

Składający się z dwóch niewielkich wysepek atol Midway jest najbardziej na zachód wysuniętą częścią Hawajów. Większa wyspa (Sand Island) ma 3 kilometry długości i powierzchnię 486 ha, a jej oddzielona płytką laguną mniejsza siostra (Eastern Island) − 2 kilometry i 135 ha. Średnica otoczonego rafą koralową atolu nie przekracza 9 kilometrów. Midway leży w odległości 1100 mil od Pearl Harbor, tyle samo od wyspy Wake i 2200 mil od Tokio, co czyniło z atolu ważny punkt strategiczny w systemie obronnym USA. Wyspy pełniły funkcję „strażnika Hawajów”, zapewniając Amerykanom warunki do zatrzymania przeciwnika daleko na zachód od archipelagu i umożliwiając prowadzenie działań zaczepnych w kierunku Japonii. Poza tym atol pełnił rolę bazy okrętów podwodnych działających na liniach komunikacyjnych Japończyków.

Atol Midway w listopadzie 1941 r.

Atol Midway
w listopadzie 1941 r.

Podwaliny pod powstanie morskiej bazy na Midway położyło w 1867 r. zainstalowane na atolu Towarzystwo Parowych Statków Pocztowych. W 1903 r. działające pod egidą marynarki wojennej Towarzystwo Kablowe Pacyfiku przeprowadziło przez Midway podmorski kabel łączący Hawaje z Filipinami. W tym czasie wybudowano na atolu latarnię morską i ustanowiono 20-osobową straż składającą się z piechoty morskiej. W 1935 r. linie lotnicze Panam założyły na większej wyspie bazę wodnosamolotów, mały hotel i warsztaty. Do 1940 r. pogłębiono kanał oddzielający wyspy, by do atolu mogły wpływać większe okręty. Pod koniec 1941 r. na Sand Island była gotowa baza lotnictwa wojskowego składająca się z wielkiego hangaru, sztucznego portu, zbiorników na paliwo, licznych budynków funkcyjnych, półtorakilometrowego pasa startowego na Eastern Island i ponad setki samolotów. Obowiązki dowódcy garnizonu pełnił kmdr. por. Cyril T. Simard.

Wieczorem 7 grudnia 1941 r. atol został ostrzelany przez dwa niszczyciele wydzielone do tego zadania z zespołu powracającego spod Pearl Harbor. Odstraszone silnym ogniem baterii obrony wybrzeża okręty nie wyrządziły dużych szkód: poległo 4 ludzi, 10 zostało rannych, poza tym spłonął dach na hangarze i został zniszczony jeden wodnosamolot. Na przełomie lat 1941 i 1942 znacznie wzmocniono garnizon atolu, zainstalowano nowe działa obrony przeciwdesantowej i przeciwlotniczej oraz zaminowano podejścia do wysp.

Aleuty

Pobocznym celem operacji przeciw Midway miały być wyspy Attu i Kiska w łańcuchu Wysp Aleuckich. Archipelag ten składa się z 14 dużych i 55 małych wysp o łącznej powierzchni 37.8 kilometrów kwadratowych. Są to górzyste wyspy pochodzenia wulkanicznego o poszarpanej, skalistej linii brzegowej, porośnięte ubogą, typową dla tundry roślinnością. Warunki meteorologiczne panujące na archipelagu są na ogół złe, czasami mówi się, że Aleuty są miejscem o najgorszej pogodzie na Ziemi. Nad archipelagiem ścierają się mroźne masy powietrza znad Syberii z ciepłymi i wilgotnymi znad Pacyfiku. Średnia temperatura zimy wynosi 1.1°C, lata 10°C, ale przez niemal cały rok utrzymują się śniegi, deszcze, silne wiatry i gęste mgły.

Aleuty

Aleuty

Trudne warunki meteorologiczne panujące na archipelagu umniejszają jego znaczenie strategiczne, jednak z powodu biegnących tędy szlaków komunikacyjnych łączących Stany Zjednoczone z Dalekim Wschodem na niektórych wyspach utrzymywano niewielkie siły lotnicze i morskie. Najdalej na zachód wysunięte amerykańskie lotnisko znajdowało się w Fort Glenn na wyspie Umnak, leżącej 536 mil na wschód od Kiska. Główna baza lotniczo-morska na Aleutach, Dutch Harbor, znajdowała się 60 kilometrów na wschód, na wyspie Unalaska. Poza tym w Fort Randal na Alasce było się jeszcze jedno dobre lotnisko, a na wyspie Kodiak − baza.

Na początku wojny z Japonią działania zbrojne prowadzono głównie w południowej części Pacyfiku, więc na Aleutach stacjonowały tylko niewielkie garnizony wojskowe. Gdy sytuacja Japończyków na południu stała się bardziej stabilna, wzrosło niebezpieczeństwo ataku na Aleuty i Amerykanie przerzucili tam silne oddziały wsparte okrętami i lotnictwem. Krótko przed uderzeniem japońskim na archipelag liczbę stacjonujących w Dutch Harbor samolotów zwiększono do 150. Osłonę Wysp Aleuckich zapewniał zespół operacyjny kontradm. Roberta A. Theobalda w składzie 5 krążowników, 13 niszczycieli, 6 okrętów podwodnych i kilku innych mniejszych jednostek.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek