Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Narodziny Cesarstwa

Początek drugiej połowy I w. p.n.e. to dla Republiki Rzymskiej czas wojen domowych, które trwały (z przerwami) 22 lata. Wojny rozpoczął w 50 r. p.n.e. Cezar wkraczając do Italii wraz ze swoimi legionami. Dwa lata później zdołał on pokonać swojego konkurenta w bitwie pod Farsalos, co w konsekwencji zakończyło się przejęciem władzy przez Cezara. Cztery lata po tym zawiązał się spisek mający na celu odsunięcie go od władzy i powrót władzy senatu. 15 marca 44 r. p.n.e. miało miejsce zabójstwo Cezara, ale władzę przejęli (tzw. II triumwirat) jego współpracownicy (Marek Antoniusz i Marek Lepidus) oraz dziedzic Cezara − Cezar Oktawian. W 42 r. p.n.e. pod Filippi zostali pokonani zabójcy Cezara, natomiast wkrótce potem od władzy odsunięty został Marek Lepidus. Pozostali członkowie triumwiratu podzielili imperium między siebie: Marek Antoniusz dostał prowincje wschodnie, a Oktawian − zachodnie.

Oktawian August - pierwszy cesarz Rzymu

Pierwszy cesarz Rzymu
Oktawian August

Taki stan rzeczy oczywiście nie mógł trwać wiecznie. Marek Antoniusz spróbował zyskać uznanie przez pokonanie Partów i odebranie straconych przez Marka Krassusa w 53 r. p.n.e. pod Carrhae znaków legionowych, ale sam także poniósł klęskę. Oktawian na zachodzie nie miał tak spektakularnego przeciwnika, jakim byli Partowie i musiał się zadowolić pośledniejszym wrogiem. Jego wybór padł na Ilirię, będącą lądowym pomostem łączącym Italię z Grecją. W wyprawie wzięło udział najprawdopodobniej 6−8 legionów i silna flota. Rzymianie dość szybko opanowali wybrzeże, pokonali piratów oraz zdobyli kontrolę nad głównymi drogami prowadzącymi do Grecji.

Odniesiony przez Oktawiana sukces nie mógł w Rzymianach, przyzwyczajonych do gromienia barbarzyńskich plemion, wzbudzić zbyt dużego uznania. Nie był to jednak koniec działań w Ilirii. W 35 r. p.n.e. Oktawian wyruszył w głąb kraju, przeciw Japudom. Zasadzka przygotowana przez barbarzyńców nie powiodła się, zginęła większość z nich, ale nie oznaczało to końca wojny. Resztki Japudów schroniły się w stolicy − Mutulum. Załoga miasta liczyła zaledwie 3000 wojowników, ale wystarczyło to na odparcie ataku Rzymian, ponieważ miasto miało doskonałe walory obronne. Los oblężonej stolicy był przesądzony, wystarczyło poczekać i wziąć ją głodem, ale Oktawianowi zależało na spektakularnych wyczynach, zdecydował się na kolejny szturm. Atak rozpoczął się niepomyślnie, Rzymianie rozpoczęli nawet odwrót, powstrzymany jednak przez Oktawiana, który samotnie pobiegł w stronę umocnień i został ranny, czym zawstydził swoich żołnierzy. Rzymianie zawrócili i zdobyli miasto.

Po tym zwycięstwie Oktawian skierował się do Panonii, czyli do kraju nigdy wcześniej nie podbitego przez Rzymian. Po trzydziestodniowym oblężeniu najeźdźcy zdobyli stolicę kraju, Segestę. W roku następnym Oktawian spróbował szczęścia w Dalmacji. Tutaj barbarzyńcy stawili twardszy opór, chwilami było naprawdę ciężko, Oktawian został nawet ranny w czasie jednej z bitew. Wojna w Dalmacji przeciągnęła się na kolejny rok, ale w końcu Rzymianie dopięli swego.

Bitwa pod Akcjum

Bitwa pod Akcjum

W tym czasie Marek Antoniusz bawił w Egipcie u swojej kochanki (być może żony), królowej Kleopatry. Dzieciom zrodzonym z tego związku przyznał ziemie leżące na wschodzie imperium, a Cezariona − syna Cezara i Kleopatry − ogłosił legalnym synem i spadkobiercą Cezara. Oświadczenie to uderzało w podstawy władzy Oktawiana, który oczywiście nie zgodził się z tym i po zakończeniu triumwiratu (33 r. p.n.e.) rozpoczął nową wojnę domową. W 31 r. p.n.e. doszło do morskiej bitwy pod Akcjum, gdzie siły Oktawiana pokonały połączoną flotę Antoniusza i Kleopatry. Rok później Oktawian dokonał inwazji Egiptu i przyłączył go do Rzymu, a kochankowie popełnili samobójstwo. Na placu boju pozostał tylko Oktawian. 16 stycznia 27 r. p.n.e. senat nadał mu tytuł augustus (boski). Narodziło się Cesarstwo Rzymskie.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek