Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

II krucjata i oznaki słabości krzyżowców

Upadek Edessy

Nie mogło być trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie, gdyż na arenie walczyło zbyt wielu graczy. Władcami frankijskich państw, członkami zakonów rycerskich, pragnącymi porozumienia z muzułmanami pullanami (urodzonymi w Lewancie potomkami zdobywców z Europy) i przybywającymi zza morza żądnymi zdobyczy rycerzami często kierowały sprzeczne interesy. Dopóki islam był podzielony, łacinnicy rozgrywali jednego muzułmańskiego władcę przeciw innemu i interes jakoś się kręcił. Pierwsze ostrzeżenie, że przeciwnik konsoliduje siły przeciwko wspólnemu wrogowi nadeszło w 1144 r.

Hrabstwo Edessy

Hrabstwo Edessy

Rok wcześniej w wyniku nieszczęśliwego upadku z konia zginął król Jerozolimy, Fulko, a władzę w państwie przejęła jego żona, Melisanda. Zajęta umacnianiem panowania królowa nie mogła poświęcić należytej uwagi zagrożeniom zewnętrznym, co postanowił wykorzystać gubernator Mosulu, Imad ad-Din Zanki, który odwołał się do dżihadu − świętej wojny muzułmanów z innowiercami.

Jesienią 1144 r. władca Edessy, Joscelin II, wyruszył z wojskiem na pomoc jednemu z muzułmańskich sojuszników, co natychmiast wykorzystał Zanki i obległ Edessę. Joscelin miał zbyt szczupłe siły, by samodzielnie pokonać najeźdźców, schronił się więc w Turbessel, oczekując na posiłki. Skłócony z nim Rajmund z Antiochii odmówił udzielenia pomocy, a oddziały królowej Melisandy przybyły za późno i w wigilię Bożego Narodzenia Edessa wpadła w ręce muzułmanów. Zanki łagodnie obszedł się z większością mieszkańców miasta, wymordował jedynie Franków, a ich kobiety sprzedał w niewolę. Zdobywca nie cieszył się jednak łupem zbyt długo. 14 września 1146 r. Zanki upił się i usnął w namiocie. Przebudziwszy się zobaczył eunucha podpijającego wino z pucharu, zbeształ go i obiecał ukaranie następnego dnia. Eunuch długo się nie zastanawiał i poderżnął swemu panu gardło.

II krucjata

Upadek Edessy wywołał w Europie szok i chęć odwetu. Wiosną 1146 r. Bernard z Clairveaux wygłosił w Vézelay mowę, w której zachęcał rycerstwo do kolejnej wyprawy na Bliski Wschód. Przemowa odniosła niemniejszy skutek, niż ta wygłoszona przez papieża Urbana II w 1095 r. Udział w krucjacie zgłosili król Francji, Ludwik VII, wraz z małżonką oraz król Niemiec, Konrad III. Latem 1147 r. krzyżowcy ruszyli do Palestyny tą samą drogą, co ich ojcowie i dziadowie 50 lat wcześniej.

Od czasów I krucjaty wiele się zmieniło w i tak napiętych od początku stosunkach między Grekami a łacinnikami. Nieuznający zwierzchności Konstantynopola władcy państw krzyżowych przysparzali cesarzowi wielu problemów, więc ten niechętnie przyglądał się nowej grupie rycerzy i nie udzielił im należytego wsparcia, przez co został oskarżony przez krzyżowców o zdradę. Większa część grupy niemieckiej została wybita przez Turków pod Doryleum. Schorowany Konrad III wrócił do Konstantynopola, a niedobitki jego oddziałów dołączyły do Francuzów i wiosną 1148 r. połączone siły dotarły do Antiochii, gdzie zostały przyjęte z honorami przez stryja królowej Francji, Rajmunda.

Przebieg II krucjaty

Przebieg II krucjaty

Na miejscu pojawił się problem jak wykorzystać liczne i dobrze uzbrojone posiłki. Joscelin pragnął odzyskać utraconą Edessę, hrabia Trypolisu, Rajmund II, potrzebował pomocy przy zdobyciu jednej z muzułmańskich twierdz, natomiast książę Antiochii chciał pokonać władcę Aleppo, syna Zankiego, Nur ad-Dina. Ustalono tylko tyle, że o sposobie wykorzystania sił krzyżowych zdecydują zaproszeni do Askalonu baronowie, dowódcy krucjaty, wielcy mistrzowie szpitalników i templariuszy oraz królowa Melisanda i jej małoletni syn, król Jerozolimy, Baldwin III. Ostatecznie postanowiono ruszyć na Damaszek, co do dzisiaj budzi kontrowersje dotyczące sensowności tego rozwiązania. Część historyków uważa, że próba podbicia sprzymierzonego z Jerozolimą przeciwko Nur ad-Dinowi państwa była głupotą. Inni uznają to za dobry wybór, mający na celu uprzedzenie władcy Aleppo.

Oddziały rządzącego Damaszkiem Unura nie były w stanie powstrzymać pięćdziesięciu tysięcy krzyżowców i zostały łatwo wyparte z otaczających miasto gajów. Mieszkańcy szykowali się do obrony, lecz szturm na miasto nigdy nie miał miejsca. Przekupieni przez Unura pullanie wymusili na przywódcach krucjaty przeniesienie obozu na teren pozbawiony wody, co przyczyniło się do klęski krzyżowców. Sytuacja w obozie chrześcijan pogarszała się z godziny na godzinę, lecz nie było już możliwości powrotu na poprzednie pozycje, gdyż zostały one zajęte przez muzułmanów i umocnione. Szturm na miasto z pozycji zajmowanych przez łacinników wymagał natomiast czasu, którego nie mieli. 28 lipca 1148 r. królowie Francji oraz Niemiec zwinęli obozy i powrócili do Jerozolimy, co stało się haniebnym końcem drugiej krucjaty.

Sukces Nur ad-Dina

Wycofanie się części krzyżowców z Bliskiego Wschodu pozwoliło Nur ad-Dinowi przejść do ofensywy. W 1149 r. zaskoczył w zapadlisku nad Źródłem Murada księcia Antiochii i pozbawił go głowy, którą wysłał do Bagdadu w prezencie kalifowi. Rok później wziął w niewolę Joscelina z Edessy, oślepił rywala i wtrącił do więzienia, gdzie ten zmarł dziewięć lat później. Żona Joscelina, Beatrycze, odsprzedała resztki hrabstwa Edessy cesarzowi, na czym zrobiła doskonały interes, bo niespełna rok po tym Nur ad-Din zdobył odsprzedane zamki, więc oczywistym jest, że sama też nie byłaby w stanie ich obronić.

Po tych sukcesach Nur ad-Din skierował swą uwagę na Damaszek. Pierwsza próba opanowania miasta (wiosną 1150 r.) zakończyła się niepowodzeniem, ponieważ z powodu deszczu działania ofensywne były opóźnione i z odsieczą mogli nadejść Frankowie. Kolejną próbę podjął rok później, lecz i tym razem nie odniósł sukcesu. Miasto padło po krótkim oblężeniu dopiero w 1154 r. Pomocy żołnierzom Nur ad-Dina udzieliła pewna Żydówka, która spuściła z muru sznur. Po opanowaniu fragmentu murów przez nieprzyjaciela załoga straciła wolę do dalszego oporu. Mieszkańców oszczędzono, Nur ad-Din zaopatrzył bazary w żywność i obniżył podatki od handlu owocami i warzywami, przez co wieśniacy wychwalali nowego pana i życzyli mu jak najdłuższego żywota.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek