Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Zakończenie

Podsumowanie bitwy

Klęska Krzyżaków była całkowita. Straty wyniosły około 8000 zabitych, czyli nieco ponad połowę stanu wyjściowego armii Zakonu. Tak wysokie straty wynikają częściowo z zawziętości walk, ale główną ich przyczyną było załamanie się morale i paniczna ucieczka Krzyżaków w końcowej fazie bitwy. Straty te objęły głównie dowódcze kadry państwa zakonnego. Na 250 braci-rycerzy walczących pod Grunwaldem, śmierć poniosło 203, czyli około 80% z nich. Zapewne szczególnie wysokie straty wśród kadry dowódczej wynikają z faktu, że doskonale rozpoznawalni na polu bitwy dowódcy krzyżaccy byli atakowani ze zwiększoną zawziętością. Należy przy tym zauważyć, że większość znaczniejszych rycerzy nie będących członkami Zakonu przeżyła pogrom i dostała się do niewoli. Świadczy to chyba o próbie wytępienia elity krzyżackiej kadry dowódczej.

Pomnik na polu bitwy

Pomnik na polu bitwy

Oprócz dużej liczby poległych, Zakon stracił także kilka tysięcy ludzi, którzy dostali się do polskiej lub litewskiej niewoli. Szacuje się, że razem z poległymi, szeregi armii Zakonu stopniały o 10−12 tysięcy ludzi, czyli o około 70−80% stanu wyjściowego.

Poza tym w ręce sprzymierzonych wpadły liczne chorągwie, wszystkie działa oraz bogaty obóz Krzyżaków.

Wydaje się, że wielkie zwycięstwo zostało okupione bardzo małymi stratami polskiego rycerstwa. Długosz podaje, że pod Grunwaldem poległo tylko 12 znacznych polskich rycerzy, oraz oczywiście odpowiednio większa liczba mniej liczących się wojowników. Trudno byłoby w to uwierzyć, gdyby nie informacje z innych źródeł, potwierdzające niewielkie straty wojsk Królestwa. Być może wynika to charakteru bitwy. W początkowej fazie było to starcie kawaleryjskie, charakteryzujące się szybką zmianą sytuacji i wysokim dramatyzmem wydarzeń, ale niezbyt krwawe. Dopiero w chwili załamania się formacji zakonnych, w czasie szturmu obozu oraz na długiej trasie pościgu liczba strat zaczęła gwałtownie rosnąć, ale wówczas ginęli głównie Krzyżacy, a nie Polacy.

Nie jest znana liczba poległych wojowników Witolda. Możemy przypuszczać, że straty były znaczne, niektóre dane mówią nawet o utracie połowy ludzi. Trzeba pamiętać, że w pierwszej fazie bitwy przeważająca część armii Księstwa rzuciła się do panicznej ucieczki i mogła wtedy ponieść bardzo poważne straty.

Koniec Wielkiej Wojny

Następnego dnia w królewskim namiocie odprawiono dziękczynną mszę, a po modłach król urządził dla wszystkich wielką ucztę. Tego dnia zajmowano się także grzebaniem poległych i ewidencją jeńców. Ścisłe dowództwo Zakonu poległe w bitwie odesłano z honorami do Malborka.

17 lipca rozpoczął się triumfalny marsz sprzymierzonych w kierunku Malborka, podczas którego wiele krzyżackich zamków i miast poddało się władzy polskiego króla bez walki. 25 lipca 1410 r. wojska Jagiełły dotarły pod krzyżacką stolicę i rozpoczęły oblężenie twierdzy. Niestety straty spowodowane epidemiami oraz brakami w zaopatrzeniu i konieczność rozpuszczenia wojsk stały się głównymi przyczynami niepowodzenia tej operacji. Potem miał miejsce szybki powrót zdobytych ziem na stronę Krzyżaków, a nawet zagrożone były pograniczne obszary Kujaw i Krajny. Pojawiło się dodatkowe zagrożenie w postaci oddziałów węgierskich najeżdżających południowe prowincje Królestwa. Wreszcie 1 lutego 1411 r. w Toruniu podpisano zakończenie działań wojennych. Strona polska odzyskała ziemię dobrzyńską, a Litwa − Żmudź, ale tylko na czas życia Witolda. Ponadto Zakon zobowiązał się wypłacić okup za wszystkich jeńców wziętych przez wojska Unii Jagiellońskiej.

Zdobycze uzyskane po podpisaniu I pokoju toruńskiego, jeśli weźmiemy pod uwagę skalę zwycięstwa na Polach Grunwaldu, okazały się stosunkowo niewielkie. Trzeba jednak pamiętać, że bitwa grunwaldzka na stałe złamała potęgę Zakonu. Do klęski pod Grunwaldem Krzyżacy stale powiększali swoje terytorium, natomiast od 1410 r. musieli przejść do defensywy. W 1466 r. utracili Pomorze Gdańskie, a w 1525 r. państwo zakonne przekształciło się w świeckie państwo podporządkowane polskiemu królowi. Podstawy do zrealizowania tych osiągnięć bez wątpienia wywalczono 15 lipca 1410 r.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek