Top
STRONA GŁÓWNA
BITWY
KSIĘGA GOŚCI
MAPA STRONY

Droga Macedonii do roli hegemona

Pierwsze lata panowania Filipa II

2 sierpnia 338 r. p.n.e. pod Cheroneą macedońska armia Filipa II odniosła zdecydowane zwycięstwo nad zjednoczonymi wojskami Aten, Teb i kilku mniejszych miast. Następstwem bitwy było spotkanie latem następnego roku w Koryncie przedstawicieli wszystkich miast-państw Grecji kontynentalnej z wyjątkiem Sparty i powołanie Związku Korynckiego pod przywództwem Filipa. Zadaniem Związku było utrzymanie porządku w miastach członkowskich i wzajemnych relacjach oraz obrona przed zagrożeniami zewnętrznymi. Każde miasto zrzeszone w Związku miało zagwarantowaną wolność żeglugi i autonomię wewnętrzną, a zgromadzenie Związku rozstrzygało spory między członkami.

Rekonstrukcja twarzy Filipa II

Rekonstrukcja twarzy Filipa II

Dzięki powołaniu Związku Korynckiego Filip II mógł przestać zajmować się sprawami Grecji i całą uwagę skupił na przygotowaniach do wojny z Persją. Decyzję o wspólnej grecko-macedońskiej wyprawie przeciwko wschodniemu imperium z pewnością podjął macedoński władca, pozostali członkowie Zgromadzenia tylko ją formalnie zatwierdzili, co pokazuje jak bardzo wzrosło znaczenie Macedonii pod panowaniem Filipa.

Tron, jako regent, przejął w 359 r. p.n.e. w trudnych dla państwa czasach. Za pomocą naprędce zebranej armii zdołał zaprowadzić ład wewnątrz kraju i powstrzymał wrogów czyhających poza granicami. Pierwsze sukcesy umożliwiły Filipowi zajęcie się następnymi problemami. Leżące na macedońskim wybrzeżu greckie miasta należały do powołanego przez Ateny w 378 r. p.n.e. tzw. II Związku Morskiego i cieszyły się niezależnością od macedońskich władców, a dzięki korzystnemu położeniu bogaciły się na całkowitej kontroli macedońskiego eksportu. Nadmorskie miasta w walce o tron poparły przeciwników Filipa, więc król miał dodatkowy powód do rozprawienia się z nimi, lecz wymagało to, oprócz siły militarnej, sprawnej dyplomacji, gdyż groziło konfliktem z Atenami, które na pewno nie patrzyłyby bezczynnie na utratę wpływów na macedońskim wybrzeżu. Sytuacja w kraju nie pozwalała jeszcze Filipowi na otwartą wojnę z silniejszym przeciwnikiem.

Pierwszym celem Macedończyków zostało Amfipolis, z racji swego położenia mogące stać się zarówno barierą ochronną jak i bramą do ekspansji w kierunku wschodnim. Miastem interesowały się również Ateny, które za propozycję pomocy w jego zdobyciu wycofały się z antymacedońskiej koalicji. W 358 r. p.n.e. Filip umocnił swoje pozycje w Ilirii i Peonii, przez co mógł rozpocząć aktywniejsze działania na wschodzie i w następnym roku ruszył pod Amfipolis. Sytuacja ku temu była nad wyraz korzystna, gdyż Ateny zaangażowane w konflikt na Eubei nie miały możliwości skutecznego działania na drugim froncie. Mieszkańcy Amfipolis poprosili Ateńczyków o pomoc, w zamian przedstawiając chęć podporządkowania, lecz Filip złożył Atenom jeszcze korzystniejszą ofertę: w zamian za Pydnę był gotów oddać miasto. Ateńczycy chętnie przystali na tak korzystną ofertę.

Macedończycy zdobyli Amfipolis jesienią 357 r. p.n.e. Filip, wbrew wcześniejszym ustaleniom, postanowił zachować niezależność miasta, wypędził tylko proateńskich mieszkańców. Jeszcze w tym samym roku macedoński król zdobył również Pydnę, w efekcie czego Ateńczycy wypowiedzieli mu wojnę, jednak uwikłani w walki na Eubei nie mogli zdobyć się na żadne konkretne działania.

Na przełomie 357 i 356 r. p.n.e. jedyną niepewną granicą Macedonii była granica z Tesalią. W latach siedemdziesiątych Jazon, tyran Feraj, podporządkował sobie prawie całą krainę oraz graniczącą z Macedonią Perrhebię. Jazon pozostawał sojusznikiem władającego wówczas Macedonią Amyntasa I, jednak aż do śmierci w zamachu w 370 r. p.n.e. stanowił potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju. Przez pewien czas niebezpieczeństwo ze strony Tesalii zniknęło z powodu politycznej obecności na tych ziemiach Teb, jednakże już pod koniec lat sześćdziesiątych IV w. p.n.e. następcy Jazona starali się odzyskać utraconą pozycję. Mieszkańcy Larisy poczuli się zagrożeni działaniami władców Feraj i poprosili Filipa II o pomoc. Macedończyk chętnie na nią przystał, dzięki czemu nawiązał bliższe kontakty z Larisą (ugruntowane małżeństwem) oraz osłabił wpływ Ateńczyków w tym mieście.

Uwaga Filipa koncentrowała się przede wszystkim na wschodzie. Macedonia pozostawała w stanie wojny z Atenami i kluczową kwestią było pozyskanie przychylności Związku Chalkidyckiego. Zrzeszający 32 miasta półwyspu Związek dysponował tak znaczną siłą, że król Macedończyków nie mógł pozwolić, by sprzymierzył się przeciw niemu z Atenami. Za obietnicę pewnych ustępstw zyskał w 357 r. p.n.e. jego przychylność, co umożliwiło rozszerzenie granic i zdobycie Krenides wraz z kopalniami złota i srebra w górach Pangajon. Zajęci walkami na Morzu Egejskim Ateńczycy nie mogli w niczym zagrozić działaniom Filipa i pozostawili bez pomocy trackiego króla, Ketriporisa, który musiał uznać zwierzchność Macedończyka. W 355 r. p.n.e. Filip zdobył Abderę i Maroneję, a następnie uderzył na Methone, ostatnią ważną bazę ateńską na wybrzeżu Macedonii.

III Wojna Święta

Od 356 r. p.n.e. wiele polis środkowej Grecji walczyło w ramach III wojny świętej, co postanowili wykorzystać tyrani z Feraj rozpoczynając w 354 r. p.n.e. działania przeciwko kilku tesalskim miastom. Zagrożeni mieszkańcy po raz kolejny poprosili o pomoc Macedończyków. Walki toczyły się ze zmiennym szczęściem. Do lata 353 r. p.n.e. Filip odniósł kilka zwycięstw, lecz nie przesądziły one o losach wojny. Jesienią, wsparci przez mieszkańców Fokidy Tesalczycy, dwukrotnie pokonali Filipa i zmusili go do opuszczenia Tesalii. Wiosną następnego roku macedoński król powrócił i obległ Feraj. Obrońcy poprosili wtedy o pomoc Fokidę oraz Ateny. Dwaj sojusznicy panów z Feraj mogli poważnie zagrozić Filipowi, dlatego ten zaapelował do tesalskich miast, by przekazały mu komendę nad swoimi wojskami. Dostał o wiele więcej: został powołany na archonta, czyli przywódcę tworzonego przez nie Związku Tesalskiego. Od tej pory Filip mógł między innymi kontrolować dochody miast wchodzących w skład Związku oraz, jako jego przywódca, stał się reprezentantem w Radzie Amfiktionii Delfickiej, czyli stroną w toczącej się świętej wojnie.

W 352 r. p.n.e. doszło do bitwy na Krokusowym Polu, w której armia macedońska pokonała wojska Feraj i sprzymierzonych z nimi Fokijczyków. Po zwycięstwie Filip zdobył Feraj i zajął się uporządkowaniem wewnętrznych spraw Związku Tesalskiego, a latem ruszył w kierunku Termopil. Drogę macedońskiej armii do Fokidy zagrodziły w słynnym wąwozie wojska Aten i Sparty. Macedończycy wycofali się bez walki, gdyż północno-wschodniej granicy ojczyzny zagroził Kersobleptes, sprzymierzony z Atenami król niepodległej części Tracji.

W 349 r. p.n.e. wybuchła wojna między Macedonią a Związkiem Chalkidyckim. Przyczyny konfliktu były dwie. Po pierwsze Olint odmówił wydania przyrodnich braci Filipa II, Arridajosa i Menelaosa, którzy zostali wygnani z ojczyzny za działania przeciwko monarsze. Drugą, znacznie ważniejszą przyczyną, stało się zbliżenie zaniepokojonego wzrostem potęgi Macedonii Związku z Atenami. Filip rozpoczął działania przeciwko najsłabszym członkom Związku, lecz wkrótce musiał wycofać się do Tesalii, ponieważ bunt podnieśli mieszkańcy Feraj. Wiosną Macedończycy wznowili działania przeciwko Związkowi i oblegli Olint. Posiłki Ateńskie okazały się zbyt słabe i jesienią miasto zostało zdobyte. Ateńczycy nie mogli skutecznie wspomóc sojusznika, ponieważ wciąż mieli problem z próbującą odzyskać niepodległość Eubeą.

Zdobycie Olintu miało w zamierzeniu Filipa być kartą przetargową w rokowaniach z Ateńczykami, ale ci nie chcieli z nim rozmawiać, starali się za to zmontować koalicję miast wrogich Macedonii, by zawczasu zażegnać niebezpieczeństwo zbytniego wzrostu potęgi rywala z północy. Filipowi zależało na poprawie relacji z Atenami, dlatego nie podjął żadnych radykalnych działań, ograniczył się jedynie do niewielkich operacji morskich przeciwko ateńskim bazom na Lemnos, Imbros i Skyros. Uczynił tak, ponieważ pokój z Ateńczykami pozwoliłby doprowadzić do końca wojnę świętą, w której głównym przeciwnikiem byli Fokijczycy po cichu wspierani przez Ateny. Cierpliwość Filipa została wynagrodzona w marcu 346 r. p.n.e., gdy znużeni przedłużającym się konfliktem Ateńczycy wysłali posłów mających za zadanie ustalenie warunków traktatu pokojowego. Król Macedonii zażądał uznania aktualnego stanu posiadania oraz sojuszu z Atenami. Ustalenia traktatu miały obowiązywać także sprzymierzeńców obydwu partnerów z wyjątkiem Fokijczyków i to ostatnie zastrzeżenie budziło w Atenach największy opór. Po burzliwych debatach Zgromadzenie Ludowe przyjęło warunki Filipa, licząc na to, że sprawę Fokidy uda się korzystnie rozwiązać już po zawarciu traktatu.

Problem Fokidy miał podłoże religijne. Fokijczycy złupili Delfy przez co zostali oskarżeni przez Teby o świętokradztwo i stali się celem pozostałych członków Amfiktionii Delfickiej. Ateńczycy, mimo próśb Filipa II, nie kwapili się do podjęcia zdecydowanych działań, gdyż liczyli, że konflikt z Fokidą osłabi ich wrogów: miasta tesalskie i beockie, przede wszystkim Teby. Z kolei Filip nie chciał, by Fokida stała się źródłem nowych zatargów po podpisaniu porozumienia z Atenami.

Późnym latem 346 r. p.n.e. Rada Amfiktionii Delfickiej zebrała się i osądziła Fokijczyków. Miasto straciło swoich reprezentantów w Radzie, a należące do nich dwa głosy otrzymał macedoński król. Mieszkańców oszczędzono, choć zgodnie z tradycją powinni zostać wymordowani, ale miasta należące do Fokijczyków miały zostać przekształcone w wioski, a mieszkańcy rozproszeni po całym terytorium Fokidy. Poza tym oskarżeni musieli w rocznych ratach wysokości 60 talentów spłacić równowartość zagrabionych w Delfach dóbr. Za znacznym, względem zwyczajowego, złagodzeniem wyroku stał prawdopodobnie Filip, ponieważ obawiał się, że ziemie po wymordowanych Fokijczykach przejmą Beoci. Kary nie uniknęły miasta wspierające Fokijczyków, przede wszystkim Sparta i Ateny. Pierwsze wyrzucono z Rady, drugie potraktowano dużo łagodniej, w czym swój udział miał z pewnością macedoński monarcha.

Najważniejszą konsekwencją III wojny świętej było wejście Filipa do Rady Amfiktionii Delfickiej. Chociaż to stowarzyszenie religijne formalnie nie mogło egzekwować swoich postanowień na polis spoza kręgu, cieszyło się dużym szacunkiem w całej Grecji. Filip dużo zyskiwał na członkostwie w Radzie, a siła, jaką dysponował, mogła tylko zwiększyć jej znaczenie. Należy podkreślić, że licząca 22 osoby Rada stała się całkowicie zależna od woli Macedończyka, ponieważ poza dwoma własnymi głosami, dysponował on także, jako archont Związku Tesalskiego, jedenastoma głosami tychże miast, posiadał zatem większość. Niektórzy ówcześni Grecy w tak silnej pozycji Filipa widzieli zagrożenie dla wolności swoich miast, ale byli także tacy, którzy jedność świata greckiego postrzegali w korzystnych barwach.

Filip II zdobywa hegemonię nad Grecją

Zakończenie konfliktu z Fokidą umożliwiło Filipowi prowadzenie działań poza Grecją i w 345 r. p.n.e. władca ruszył do Ilirii. Nie znamy powodów wybuchu tej wojny ani jej przebiegu, wiemy natomiast, że Macedończycy podbili tereny dzisiejszej Albanii. W trakcie działań wojennych monarcha odniósł poważne rany i na pewien czas zaprzestał działań poza granicami państwa, okres rekonwalescencji wykorzystał za to na zreformowanie Związku Tesalskiego.

Po odzyskaniu zdrowia Filip udał się w 342 r. p.n.e. do Epiru. Chociaż tamtejszy władca, Arybbas, był od 350 r. wasalem Macedończyka, ten wolał posadzić na tronie swojego szwagra, Aleksandra, brata Olimpias. W tym samym roku Macedończycy najechali Trację i obległy Perint, co doprowadziło do głębokiej zmiany w sytuacji politycznej Grecji.

Niekórzy obywatele Aten nie popierali zawartego w 346 r. p.n.e. sojuszu z Macedonią i twierdzili, że pozbawia on ich ojczyznę własnych aspiracji politycznych na rzecz rywala z północy. Na czele polityków dążących do zaostrzenia relacji z państwem Filipa stał Demostenes, który wykorzystywał każdą okazję do podsycania antymacedońskich nastrojów. Wysunięta w 344 r. p.n.e. przez Filipa propozycja umocnienia pokoju, w myśl której agresja na greckie miasto pociągałaby wspólną akcję całego świata greckiego przeciwko agresorowi tylko zwiększyła determinację zwolenników konfrontacji. Wyrazili oni opinię, że najlepszym sposobem na umocnienie pokoju będzie zwrócenie Ateńczykom Amfipolis. Oprócz tak prowokacyjnego żądania w Atenach doszło do osądzenia posłów negocjujących pokój z Macedonią w 346 r. p.n.e.

Wysiłki Filipa mające na celu utrzymanie pokoju z Atenami ostatecznie storpedowało na przełomie 343 i 342 r. p.n.e. przybycie osadników na Chersonez Tracki, którzy mieli umocnić pozycje ateńskie na półwyspie. Dowodzeni przez stratega Diopeitesa najemnicy ochraniający kolonistów złupili przy okazji sprzymierzoną z Macedończykami Kardię. Mieszkańcy miasta poskarżyli się Filipowi, który wysłał na półwysep żołnierzy. Tymczasem Demostenes starał się zmontować szeroką koalicję antymacedońską, lecz zdołał zawrzeć tylko kilka sojuszy o dość iluzorycznej, co pokazały przyszłe wydarzenia, wartości. Większe znaczenie miało pokonanie próbujących się usamodzielnić miast na Eubei i włączenie ich do organizowanej przez Ateny Ligi Greckiej. Demostenes podjął też próbę uzyskania finansowej pomocy od króla perskiego, misja ateńskich posłów zakończyła się jednak fiaskiem.

Oblężonemu Perintowi z pomocą pośpieszyły Bizantium i Persja, wysyłając do miasta broń oraz żywność. Wsparcie to pokazuje, że władca Persji, Artakserkses III Ochos, zaczął obawiać się szybko rosnącej potęgi Macedonii. Mieszkańcy Perintu twardo bronili miasta, dlatego Filip postanowił najpierw pokonać jego sojusznika, którego mógł dosięgnąć, czyli Bizantium. Działania wymierzone przeciwko strategicznie położonemu nad Bosforem miastu bardzo zaniepokoiły Ateny, ponieważ groziły zablokowaniem dostępu do Morza Czarnego. Oprócz Aten do walki włączyły się również sprzymierzone z Bizantium Chios, Rodos i Kos. Filip stracił cierpliwość do własnego sojusznika i we wrześniu 340 r. p.n.e. wypowiedział Atenom wojnę. Uznał wtedy, że zdobycie Bizantium może zaczekać na lepsze czasy i przerwał oblężenie miasta.

Mimo konfliktu z miastami greckimi macedoński król znalazł na przełomie 340 i 339 r. p.n.e. czas na kampanię przeciwko Scytom w Dobrudży. Uważa się, że Filip, pokonując Scytów, chciał zabezpieczyć tyły na wypadek ewentualnej wojny z Persją.

Jesienią 339 r. p.n.e. Macedończycy ruszyli na południe. Ateńczycy planowali zatrzymać wroga w wąwozie termopilskim kontrolowanym wówczas przez sprzymierzone z nimi Teby, Filip wybrał jednak inną, znacznie trudniejszą, wiodącą przez góry drogę z Fokidy. W listopadzie armia macedońska zajęła oddaloną o trzy dni drogi od Attyki Elateję, lecz z dwóch powodów nie podjęła natychmiastowych działań. Powodem pierwszym był brak taborów oraz ciężkiego sprzętu wojennego, które nie mogły przejść trudną drogą. Powodem drugim − próba odciągnięcia od Aten ich sojuszników, przede wszystkim Teb. Filip nalegał, by Tebańczycy, jeśli już nie chcą otwarcie wystąpić przeciwko Atenom, pozwolili mu chociaż przeprawienie przez Termopile taborów, Teby wypełniły jednak sojusznicze zobowiązania i odmówiły prośbie Filipa.

Bitwa pod Cheroneą (2 sierpnia 338 r. p.n.e)

Bitwa pod Cheroneą
(2 sierpnia 338 r. p.n.e)

Do decydującej bitwy doszło 2 sierpnia 338 r. p.n.e. po Cheroneą. Ponad 30-tysięczna armia Filipa odniosła zdecydowane zwycięstwo nad liczącą około 35 000 żołnierzy armią koalicji antymacedońskiej. Największe straty poniosły Ateny i Teby, słynny tebański Święty Zastęp został wybity do nogi, kontyngenty innych miast również mocno ucierpiały. W bitwie brał udział syn Filipa, Aleksander, który dowodził na lewym skrzydle jazdą, a poprowadzona przez niego szarża na lewe skrzydło sprzymierzonych w znacznej mierze przyczyniła się do świetnego zwycięstwa.

Zwycięski Filip, ku zdumieniu mieszkańców pokonanych miast szykujących się do obrony, zaniechał dalszych operacji wojskowych. W tym czasie poważnie myślał już o wyprawie przeciwko Persji, wiedział też, że bez pomocy Greków nie zdoła pokonać potężnego imperium, a wyniszczone wojną miasta nie byłyby w stanie udzielić niezbędnego wsparcia. Łagodnie potraktowane zostały Ateny, czyli główny sprawca wojny, co dowodzi tego, że Filip w dalszym ciągu chciał widzieć w mieście ważnego sojusznika. Najsurowszą karę poniosły natomiast Teby. Przywódców skazano lub wygnano, ich majątek skonfiskowano. Tebańscy jeńcy mogli odzyskać wolność dopiero po zapłaceniu okupu. Za możliwość pogrzebania poległych w bitwie żołnierzy mieszkańcy również musieli słono zapłacić. W mieście umieszczono macedoński garnizon. Pozostali członkowie antymacedońskiej koalicji zostali zmuszeni do zawarcia z Filipem dwustronnych traktatów pokojowych, ponadto Korynt i Chalcis musiały udzielić gościny macedońskim żołnierzom.

Jak już wspomniano na samym początku opracowania, zwycięstwo pod Cheroneą pozwoliło Filipowi zjednoczyć niemal wszystkie miasta Grecji kontynentalnej i wymóc na nich przystąpienie do wojny z Persją. Koncepcja wspólnej walki z państwem perskim narodziła się dużo wcześniej, bo na na początku V w. p.n.e. w czasie najazdu Kserksesa. Koalicja miast greckich pokonała wówczas Persów najpierw pod Maratonem w 480 r. p.n.e., a następnie pod Salaminą i Platejami w roku następnym. Związki Panhelleński oraz Koryncki miały podobne cele, różniło je to, że udział w pierwszym był dobrowolny, a w drugim wymuszony siłą.

Macedonia w chwili śmierci Filipa II

Macedonia w chwili śmierci Filipa II

Wiosną 336 r. p.n.e. w Azji Mniejszej wylądowały pod dowództwem Parmeniona i Attalosa pierwsze oddziały greckie i macedońskie liczące 10 000 ludzi. Oficjalną przyczyną wybuchu wojny z Persją była chęć odwetu za profanację świątyń w czasie najazdu z 480 r. p.n.e. Do głównych celów wyznaczonych korpusowi ekspedycyjnemu należało wyzwolenie położonych na wybrzeżu greckich miast spod władzy perskiego króla oraz utworzenie przyczółka do ataku w głąb rozległego imperium. Choć Filip zamierzał prowadzić walkę z Persją pod szczytnymi hasłami, nie zdołał przekonać wszystkich Greków. Wielu mieszkańców Hellady obawiało się, że najwięcej na wojnie zyska macedoński władca i później wykorzysta zdobytą przewagę przeciw nim, dlatego niektóre miasta ociągały się z wypełnianiem sojuszniczych zobowiązań. Filip nie przejmował się jednak problemami i wierzył w powodzenie wyprawy, a w Filipa najwyraźniej wierzyli bogowie, gdyż od wyroczni delfickiej uzyskał pomyślną odpowiedź. Tymczasem Parmenion ruszył wzdłuż wybrzeża i bez walki dotarł aż do Efezu, następnie zawrócił na północ i pod Magnezją został pokonany przez greckich najemników w służbie króla perskiego, Dariusza III, pod wodzą Memnona z Rodos. Dalsze przygotowania do wojny przerwała śmierć Filipa II w zamachu.

Początek rządów Aleksandra Wielkiego

Kandydatów do objęcia tronu Macedonii było kilku, dzięki poparciu wojska władcą został Aleksander, syn zamordowanego Filipa. Większość greckich miast uznała nowego króla, ale gdzieniegdzie dochodziło do ataków na macedońskie garnizony i prób zrzucenia macedońskiej zwierzchności. Największy opór stawili mieszkańcy Argos, Sparty, Aten i Teb, licząc na pomoc perskiego króla oraz Parmeniona. Aleksander zyskał poparcie Związku Tesalskiego i Amfiktionii Delfickiej dzięki czemu łatwo zwalczył wewnętrzną opozycję. Część konkurentów do tronu straciła życie, a Parmenion pozostał lojalny wobec władcy i zbuntowane miasta musiały pogodzić się z kolejną porażką.

Jesienią 336 r. p.n.e. zebrała się Rada Związku Korynckiego i jednomyślnie ogłosiła Aleksandra przywódcą Związku. Młody król wyraził chęć kontynuowania dzieła ojca i wyruszenia przeciwko Persji, na co uzyskał zgodę Rady i został powołany na stanowisko głównodowodzącego armii. By uniknąć problemów z należytym wywiązywaniem się z obowiązków wobec Związku, każdemu miastu członkowskiemu dokładnie określił wysokość i charakter oczekiwanego wsparcia.

Posąg Aleksandra Wielkiego

Posąg Aleksandra Wielkiego

Aleksander wrócił z Koryntu do ojczyzny późną jesienią 336 r. p.n.e. i natychmiast zabrał się za szkolenie armii oraz przygotowania do wyprawy na Persję, którą planował rozpocząć wiosną następnego roku. Przed wyruszeniem do Azji młody król postanowił ubezpieczyć północną granicę, opierając ją na Dunaju, wyruszył więc przeciw Trakom. Podczas powrotu z Tracji doszła do niego wieść o buncie w Ilirii. Nową wojnę próbowali wykorzystać przeciwnicy Aleksandra, głównie Teby i Ateny. Demostenes rozpuścił poparte sfabrykowanymi dowodami wieści o śmierci macedońskiego króla, co wywołało antymacedońskie wystąpienia, a w Tebach doszło do otwartego buntu. Do walki włączył się król Perski, który finansowo wsparł wrogów Aleksandra, a perskie wojska pod wodzą Memnona z Rodos odbiły wszystkie, poza Kyzikos, zdobycze Permaniona w Azji Mniejszej.

Przebywająca w Pelli matka króla, Olimpias, otrzymała od syna polecenie usunięcia najgroźniejszych rywali, natomiast władca ruszył z wojskiem pod Teby. Ciężką, górską drogę z Ilirii armia Aleksandra przebyła zaledwie w dwa tygodnie. Mimo przygniatającej przewagi wroga Tebańczycy nie chcieli poddać miasta, za co zostali srodze ukarani: zdobyte Teby zrównano z ziemią, a niemal wszystkich mieszkańców sprzedano w niewolę za łączną sumę 440 talentów. Odpowiedzialne za całe zamieszanie Ateny i tym razem nie poniosły większych konsekwencji, ponieważ Aleksander chciał jak najszybciej rozpocząć kampanię przeciwko Persji.

Do pośpiechu zmuszał macedońskiego króla fatalny stan finansów państwa. Utrzymanie armii i prowadzenie wojen nie przynoszących obfitych łupów pochłaniało ogromne sumy. Wydatki już od czasów Filipa II przekraczały dochody coraz bardziej zadłużonego państwa, a Aleksander, chcąc zyskać poparcie poddanych, zwolnił Macedończyków z płacenia podatków, co jeszcze pogorszyło stan finansów. Jedynym sposobem na szybkie uzdrowienie sytuacji było zdobycie ogromnych łupów, a o bogactwach perskiego imperium krążyły legendy. Termin rozpoczęcia wyprawy ustalono jednakże dopiero na wiosnę 334 r. p.n.e., do tego czasu Aleksander musiał znaleźć inne źródło finansowania armii. Zastawienie królewskich dóbr przyniosło 800 talentów, nieznaną sumę przekazali do skarbca macedońscy arystokraci, mimo to przed wyruszeniem do Persji macedoński król posiadał podobno zaledwie 70 talentów.

  • WSTECZ
  • DO GÓRY
  • DALEJ
Copyright © 2007−2017 by historycznebitwy.info | All rights reserved. | Design by Misiek